• Spring naar de hoofdnavigatie
  • Door naar de hoofd inhoud
  • Spring naar de eerste sidebar
Stichting Zinnebeelden

Stichting Zinnebeelden

Kunst in de psychiatrie

  • Home
  • Over ons
    • Stichting Zinnebeelden
    • Bestuur
    • Adviseur
    • Comité van Aanbeveling
    • Met dank aan
    • Verantwoording
    • Privacybeleid Stichting Zinnebeelden
    • Privacybeleid Website
  • Wat doen wij?
    • Exposities
  • Doneren
  • Nieuwsarchief
  • Contact

Nieuwsarchief

‘Samen uit één stuk’

7 augustus 2026 Reageer


In 2023 keek ik (Jeroen Zwaal – 1974) in het filmhuis in Arnhem de docu over kunstenaar Anselm Kiefer.  Ik zag hoe hij steeds grotere werken creëerde. Dat was voor mij een eye-opener: Het idee groter te willen werken heb ik daar losgelaten. ‘Essentie past ook in het klein op een A3 vel papier’, bedacht ik me. En sindsdien werk graag met Oostindische inkt.

Jeroen Zwaal

Ik was na die docu zwaar onder de indruk. Tijdens de aftiteling moest ik er van huilen. Ook had ik daarna uren hoofdpijn. Het had geraakt aan mijn oud zeer. Aan de trauma’s van mijn ouders, die in Rotterdam opgroeien tijdens de tweede wereldoorlog.  

Wat een respect had ik tijdens die docu gekregen voor de enorme manifestatiekracht van Anselm Kiefer. Tegelijkertijd vond ik het ook schrijnend. Hoe groter de werken, hoe kleiner hij werd.. en…hij bereikte er zijn kleine kindsdeel niet mee. Die bleef onaangeraakt te beschadigd ver weg staan, was mijn interpretatie. En daarmee concludeerde ik ook dat ik zelf gezegend ben met mijn eigen beweging. Het innerlijke werk dat ik heb verricht is voor mij het grootse. Ik ben de psychoses voorbij. En de uitwerking daarvan in mijn kunst, mag nou juist heel bescheiden blijven. 

Zo kwam ik de afgelopen jaren tot mijn eindvorm. Zwart-wit werk op A3. Des te verrassender was het toen ik een oude tekening herontdekte uit mijn middelbare schooltijd. Het was de eerste tekening waar ik ‘Zwali’ onder had gezet. ‘I Zwali’ zelfs. Als een statement. Dit was ook een zwart-wit werk, gemaakt met Oost indische inkt! Die link legde ik onlangs pas: ik ben weer terug in 1988, bij die jongen van 13. Waar nog niks mis mee was. Mijn moeder leefde dat jaar nog. En zelf had ik nog geen psychoses gehad.

Inmiddels ben ik 51. Blik ik terug op 5 psychoses waar de laatste crisis in 2011 was. Daar hoorde ook een periode van elf dagen isoleercel bij. Mijn moeder stierf op mijn 15e verjaardag. Dit jaar ben ik 15 jaar vrij van psychose. Hernieuwd evenwicht. Ik heb er vrede mee gevonden. En het tekenen blijft. 

De Jeroen van 13 heb ik weer binnen weten te halen. We zijn weer één. Samen uit één stuk. Zo komt de toekomst me tegemoet, waar het verleden niet meer aan me trekt.

In mijn werk als hulpverlener en later als ervaringsdeskundige leerde ik steeds verfijnder hoe ik goed was in mijn werk vanuit twee posities. De positie waar de nood hoog was, daar bracht ik rust, vertrouwen en perspectief. Tegelijkertijd is er die positie in mijn leven waar het al goed is. Het werken aan mijn kunst is ook vanuit deze positie. Hier werk ik niet vanuit een urgente noodsituatie. Hier werk ik vanuit rust en vertrouwen en komen er al tekenend beelden via mijn handen vrij. Het zijn geen puzzelstukjes meer die uit nood zijn geboren, of waarmee ik mijn eigen puzzel heb weten te leggen. Die heb ik via al mijn ervaringen wel compleet als één consistent beeld weten te plaatsen in mijn leven. Met mezelf erbij.

2026. Hier sta ik nu. Ik heb mijn hele leven geworsteld met het narcisme van mijn vader. Vorig jaar nam ik liefdevol afscheid van hem, terwijl ik hem daarvoor acht jaar niet had gezien. De vijf psychoses zijn als bondgenoten voor me geweest. Telkens duwden ze me door een nieuw hoofdstuk heen. 

Wie door een hel is gegaan, neemt de hemel mee terug. Dat mag ik streepje voor streepje blijkbaar doen. Ook mag ik meer mijn mond gaan houden. Mijn persoonlijke verhaal is wel verteld. Vanaf hier mogen de beelden verder spreken.

Hartelijk dank voor het kijken! 

Hartelijke groet, Zwali – Jeroen Zwaal

TIP OM CARROUSEL TE BEKIJKEN:

klik op het werk in de carrousel en eventueel op vergroten om de titel van het werk te zien.

Meer over Jeroen Zwaal:

www.verbeeldingvankracht.nl
https://vrdeverwardeman.nl
www.verbindingvankracht.nl

John Cuijpers exposeert in Glana

30 juli 2026 Reageer

Met medewerking van stichting Zinnebeelden exposeert John Cuijpers in Parc Glana!

De stichting werd, op verzoek van Titia Brassé, activeringstherapeute  gevraagd voor een zomerse en kleurrijke expositie samen te stellen. Het bestuur heeft toen gekozen voor een solo expositie van werk van John Cuijpers. Het zomerse werk is te bewonderen in de galerie-gang van Glana. U bent van harte welkom.

Zelf zegt hij:

“Creativiteit is de rode draad in het leven van deze nu 81-jarige kunstenaar. Van kind af aan heeft hij op het gebied van muziek, tekenen, schilderen, keramiek, brons, beeldhouwen en glas zijn kennis en kunde uitgebreid door opleidingen en contacten met andere kunstenaars. Deze ontwikkeling heeft grote invloed gehad op zijn leven in alle facetten.”

 John Cuijpers.

3 kunstenaars in woord en beeld over Burn-out.

27 juli 2026 Reageer

DEZE EXPOSITIE IS NOG TE ZIEN TOT EN MET 2 AUGUSTUS IN

MUSEUM VAN DE VROUW IN ECHT

Dorine Hulshof.

Sinds 2005 ben ik lid van het euregionaal collectief van vrouwelijke kunstenaars: dreieck.triangle.driehoek. Kortweg Dreieck.

Voor mijn pensioen was ik o.a. docent Beeldende Vorming en Creatieve Probleemoplossing op Hogeschool Zuyd in Sittard.

In de tentoonstelling “Opgebrand”, over Burn-Out, laat ik verschillende werken zien. Ik heb zelf nooit een burn-out gehad, maar wel mijn partner, een collega en een vriendin.

Als naaste betrokkene heb ik gemerkt hoe weinig je kunt doen voor iemand die uitgevallen is met burn-out verschijnselen en diep in de put zit. Wat mij opgevallen is dat ik telkens dezelfde soort emoties, gedachtes en vragen hoorde, waar ik geen antwoord op wist. Zoals ”Ik kån niet meer, ik ben zo moe”, Er is alleen maar mist in mijn hoofd, houdt dit dan nooit op?, hoe kom ik hier weer uit?, als ik nee zeg,. moeten mijn collega’s het oplossen en die zijn ook al druk genoeg. Ze denken vast dat ik niet echt iets heb, want ze zien niets aan me, Als ik thuis kom is alles me teveel, de leidinggevende vraagt: wat doe je er zelf aan? Alsof ik dat ook maar zou kunnen. Ik wil niets liever dan hier uit komen. enz. enz. Antwoorden had ik niet, maar wel een luisterend oor. En dat was in veel gevallen al heel welkom.

Op dit werk zie je een persoon met een bedrukt, teneergeslagen hoofd, duisternis/uitzichtloosheid van binnen. Op de achtergrond zijn vaag al die vragen en twijfels verwerkt die ik te horen kreeg.
Dit schilderij in acrylverf laat zien hoe je totaal gebukt kunt gaan onder de last die je op je schouders voelt. Je kunt die last nauwelijks dragen, gaat eraan onderdoor en hebt het gevoel dat er nog veel meer op je afkomt

Deze sculptuur van keramiek laat zien hoe verscheurd je jezelf kan voelen. Geen controle meer over hoofd, hart en lijf. Op elk vlak gebeurt van alles, maar niet zoals jij wil. “Hoe word ik ooit weer een normaal functionerend mens met een gezond lijf, hanteerbare emoties en een helder verstand?”
En dit beeldje van keramiek laat de vertwijfeling zien, het peinzen en piekeren. De weg terug omhoog is niet gemakkelijk. Waar moet dit naar toe? Kan ik dat wel? Dit wil ik nooit meer meemaken. Maar hoe voorkom ik dat?

HANNE WERHAN

Durch die Zeit / Door de tijd heen

Een baan managen, veel communiceren, de druk van veel mensen voelen, feestdagen vieren, zorgen, alles op orde houden, vrienden ontmoeten, voor familie zorgen, praten, de dagen doorbrengen, de moeilijke en de makkelijke momenten, te veel van het leven, plotseling gehoorverlies, tinnitus, verlangen naar leegte en stilte 

Mijn herinnering aan mijn burn-out in december 2019.

Ik werd geleidelijk steeds gevoeliger – ik kon steeds minder goed omgaan met de verschillende soorten druk, zowel professioneel als persoonlijk. Vooral in de buurt van veel mensen zijn was moeilijk voor me, omdat ik het lawaai niet kon verdragen. Dit leidde tot plotseling gehoorverlies en blijvende tinnitus in één oor.

Droevig nieuws (ik gaf leiding aan een team van social werksters in een verzorgingstehuis), evenals het begeleiden van stervenden, bracht me tot tranen – mijn professionele gevoel voor afstand en nabijheid werd verstoord, waardoor ik met elke bewoner meeleefde en constant op het punt stond te huilen.

Drie maanden vrij nemen van mijn werk, inclusief een verblijf van vijf weken in een psychosomatische kliniek, hielp me mijn evenwicht terug te vinden. Mijn huidige taak is nog steeds om dit evenwicht te bewaren en er bewust voor te zorgen dat ik mezelf niet overbelast.

Fragiel:
Gevoelig en ontvankelijk zijn,
het gras horen groeien,
afscheid nemen, vragen stellen,
je bewust zijn van de vergankelijkheid van het leven
Tijdelijk

Gabriela Maria Corsten

De Profundus:
Vanuit de diepte naar het licht

Het schilderij, getiteld “de profundus”, verbeeldt de gevolgen van wanhoop, verdriet, onverwerkte stress, uitputting, vernedering en teleurstelling.

 Deze gevoelens – vaak herhaaldelijk en gedurende een langere periode ervaren – leiden tot een burn-out bij mensen, en in toenemende mate bij vrouwen.

 Op het eerste gezicht zou de kijker de somberheid van hopeloosheid en duisternis in de kleuren van het schilderij kunnen waarnemen.

 Maar wanneer men van onder naar boven kijkt, wordt een heldere horizon zichtbaar. Een teken van hoop, van genezing en van een pad naar een positieve toekomst!

 Ik heb het schilderij van boven naar beneden gemaakt, tot in de diepte. Maar nadat ik het had voltooid, keek ik vanzelfsprekend weer omhoog!

CLOSED:
-Hoor niets meer.
-Zie niets meer.
-Zeg niets meer.
Niets werkt meer!
Draadtekeningen

De kleine, titelloze serie ‘draadtekeningen’ toont, in sterk vereenvoudigde vorm, lichaamshoudingen die gevoelens oproepen uit mijn eigen burn-out ervaring:

 Van rechtopstaande houding tot fysieke ineenstorting!

Staat een bezoek aan Opgebrand deze zomer nog op je lijstje?

Dan is dit je laatste kans.

Nog t/m zondag 2 augustus is deze bijzondere tentoonstelling te zien.

Inge Sibels-Vleugels, nieuw bestuurslid Stichting Zinnebeelden

12 juli 2026 Reageer

“ Mijn kennismaking met Stichting Zinnebeelden begon toen ik werd gevraagd mee te denken over een kunstexpositie tijdens de GGz Inspiratieweek in het ziekenhuis van Sittard. Al snel wist ik dat ik ook cliënten van DAC Het Karwei hierbij wilde betrekken. Hun kunstwerken kregen een podium en vertelden verhalen die soms moeilijk in woorden te vatten zijn: kunst door cliënten, voor cliënten.
Wat begon als een gezamenlijk project groeide uit tot een blijvende betrokkenheid. Ik ontdekte een stichting die, net als ik, gelooft in de kracht van creativiteit, ontmoeting en betekenisvolle verbinding. Een logische reden dus om me ook als bestuurslid aan Stichting Zinnebeelden te verbinden.”

Meer informatie over ons nieuwe bestuurslid zie: ‘Over ons’ bij ‘Bestuur’.

wij heten Inge van harte welkom binnen onze stichting en kijken uit naar een creatieve samenwerking!

Expositie van Zinnebeelden en de Presentatie “De helende werking van beeldend werken”

28 maart 2026 Reageer

Om met het laatste te beginnen…. Een geweldig goede presentatie door Audrey en Mandy waarin het belang werd uitgelegd van Vaktherapie in de behandeling binnen de GGz.

Duidelijk werd het, mede door opmerkingen van de aanwezigen, dat Vaktherapie vaak meer effect heeft dan steeds praten over problemen. Vaktherapie biedt de mogelijk om via creatief te werken gevoelen en emoties in beeld weer te geven en de gelegenheid om de diepere laag in het beeldend werk te openbaren of te exploreren. Een van de deelnemers gaf aan dat, wanneer haar behandelaar in een veel eerder stadium haar verwezen had naar Vaktherapie, haar behandelduur zeker 5 jaar korter zou zijn geweest. Het is de onwetendheid bij behandelaren om hun cliënten te verwijzen naar deze vorm van creatieve therapie. Het wordt nog te vaak gezien als fröbelen in de marge, zonder stil te staan bij de positieve effect het kan geven en hun client eerder bij de kern van problematiek kan komen of het door beeld en kleur ‘toonbaar’ te maken aan de buitenwereld. Vaktherapie is zeker niet voor iedereen geschikt, maar het zou veel vaker in een behandeling opgenomen kunnen worden.

Na afloop zeer positieve reacties van deelnemers aan deze presentatie, zowel over de inhoud als over beide sprekers/begeleiders Mandy en Audrey.

Screenshot

Vanuit Zinnebeelden het voorstel om deze presentatie ook eens te geven aan psychiaters, psychologen, artsassistenten in opleiding en verpleegkundig specialisten. Mogelijke plannen hierover werden door beide voordragers al ter sprake gebracht.

De expositie in de hal was wederom geslaagd. De opstelling was knus, de werken indrukwekkend, bijzonder en lokten gesprekken uit bij de bewonderaars. 

Bezoekers waren zeer onder de indruk van sommige werken en wat het specialer maakte was dat enkele kunstenaars, verspreidt over de dag, aanwezig waren en tekst en uitleg gaven over hun kunstwerk. Dit werd door bezoekers als zeer bijzonder ervaren. Vanuit Vaktherapie zijn sommige werken ontstaan en geven de worsteling maar ook de kracht van kunstenaars weer. De kracht van het verbeelden van hun gevoel en emotie en eigen teksten ondersteund.

Bezoekers waren onder de indruk en brachten dit ook ter sprake. Persoonlijke verhalen die verteld werden naar aanleiding van de werken die ze zagen en bewonderden. Ieder jaar opnieuw en iedere expositie opnieuw laat ook zien dan het belangrijk is om het verhaal te kunnen delen, niet alleen vanuit de kunstenaar maar ook vanuit de bezoeker.

Het is eigenlijk jammer dat deze expositie maar 1 x per jaar gehouden wordt in Zuyderland en het is een taak van de stichting om te onderzoeken of er niet vaker werken geëxposeerd kunnen worden.

Onze dank aan de organisatie van de  GGz Inspiratieweek en dank aan kunstenaars en bezoekers en zeer tot een volgend jaar!

Screenshot

24 maart expositie in het kader van GGz Inspiratieweek

12 maart 2026 Reageer

24 maart 9:00u-16:30u Zuyderland Medisch Centrum Sittard-Geleen, in de grote hal Loop gerust binnen bij ingang Rijksweg. 

Centraal thema is: “Omarm Jezelf”

Dit thema komt tot leven dankzij mensen uit de kliniek van Zuyderland GGz (Aanlooplokaal), de Vaktherapie en het Dag Activiteiten Centrum. Zij delen hun werk met Stichting Zinnebeelden en geven zo een blik in hun innerlijke wereld. In kleuren, vormen en materialen vertellen zij verhalen van vallen en opstaan, van zoeken en vinden.

Dit jaar exposeren ook kunstenaars die verbonden zijn aan stichting Zinnebeelden.

Hun creativiteit laat zien dat herstel begint bij durven voelen en uitdrukken wat er leeft. Elk werk is een zachte uitnodiging: omarm jezelf, precies zoals je nu bent — met je kracht, je kwetsbaarheid.

Zie ook http://www.ggzinspiratie.nl

Expositie 2025

  • Pagina 1
  • Pagina 2
  • Pagina 3
  • Interim pagina's zijn weggelaten …
  • Pagina 11
  • Ga naar Volgende pagina »

Primaire Sidebar

Archieven

  • augustus 2026 (1)
  • juli 2026 (3)
  • maart 2026 (3)
  • februari 2026 (1)
  • januari 2026 (1)
  • december 2025 (1)
  • augustus 2025 (1)
  • juli 2025 (2)
  • mei 2025 (3)
  • april 2025 (3)
  • maart 2025 (5)
  • februari 2025 (2)
  • januari 2025 (4)
  • december 2024 (3)
  • november 2024 (2)
  • oktober 2024 (1)
  • september 2024 (1)
  • augustus 2024 (2)
  • mei 2024 (2)
  • april 2024 (3)
  • maart 2024 (3)
  • februari 2024 (1)
  • november 2023 (1)
  • september 2023 (2)
  • juni 2023 (1)
  • mei 2023 (1)
  • april 2023 (1)
  • maart 2023 (4)
  • januari 2023 (2)
  • november 2022 (1)
  • mei 2022 (3)

Copyright © 2022–2026 · Stichting Zinnebeelden