DEZE EXPOSITIE IS NOG TE ZIEN TOT EN MET 2 AUGUSTUS IN
MUSEUM VAN DE VROUW IN ECHT
Dorine Hulshof.
Sinds 2005 ben ik lid van het euregionaal collectief van vrouwelijke kunstenaars: dreieck.triangle.driehoek. Kortweg Dreieck.
Voor mijn pensioen was ik o.a. docent Beeldende Vorming en Creatieve Probleemoplossing op Hogeschool Zuyd in Sittard.
In de tentoonstelling “Opgebrand”, over Burn-Out, laat ik verschillende werken zien. Ik heb zelf nooit een burn-out gehad, maar wel mijn partner, een collega en een vriendin.
Als naaste betrokkene heb ik gemerkt hoe weinig je kunt doen voor iemand die uitgevallen is met burn-out verschijnselen en diep in de put zit. Wat mij opgevallen is dat ik telkens dezelfde soort emoties, gedachtes en vragen hoorde, waar ik geen antwoord op wist. Zoals ”Ik kån niet meer, ik ben zo moe”, Er is alleen maar mist in mijn hoofd, houdt dit dan nooit op?, hoe kom ik hier weer uit?, als ik nee zeg,. moeten mijn collega’s het oplossen en die zijn ook al druk genoeg. Ze denken vast dat ik niet echt iets heb, want ze zien niets aan me, Als ik thuis kom is alles me teveel, de leidinggevende vraagt: wat doe je er zelf aan? Alsof ik dat ook maar zou kunnen. Ik wil niets liever dan hier uit komen. enz. enz. Antwoorden had ik niet, maar wel een luisterend oor. En dat was in veel gevallen al heel welkom.
Deze sculptuur van keramiek laat zien hoe verscheurd je jezelf kan voelen. Geen controle meer over hoofd, hart en lijf. Op elk vlak gebeurt van alles, maar niet zoals jij wil. “Hoe word ik ooit weer een normaal functionerend mens met een gezond lijf, hanteerbare emoties en een helder verstand?”
HANNE WERHAN
Durch die Zeit / Door de tijd heen
Mijn herinnering aan mijn burn-out in december 2019.
Ik werd geleidelijk steeds gevoeliger – ik kon steeds minder goed omgaan met de verschillende soorten druk, zowel professioneel als persoonlijk. Vooral in de buurt van veel mensen zijn was moeilijk voor me, omdat ik het lawaai niet kon verdragen. Dit leidde tot plotseling gehoorverlies en blijvende tinnitus in één oor.
Droevig nieuws (ik gaf leiding aan een team van social werksters in een verzorgingstehuis), evenals het begeleiden van stervenden, bracht me tot tranen – mijn professionele gevoel voor afstand en nabijheid werd verstoord, waardoor ik met elke bewoner meeleefde en constant op het punt stond te huilen.
Drie maanden vrij nemen van mijn werk, inclusief een verblijf van vijf weken in een psychosomatische kliniek, hielp me mijn evenwicht terug te vinden. Mijn huidige taak is nog steeds om dit evenwicht te bewaren en er bewust voor te zorgen dat ik mezelf niet overbelast.
Gevoelig en ontvankelijk zijn,
het gras horen groeien,
afscheid nemen, vragen stellen,
je bewust zijn van de vergankelijkheid van het leven
Tijdelijk
Gabriela Maria Corsten
Vanuit de diepte naar het licht
Het schilderij, getiteld “de profundus”, verbeeldt de gevolgen van wanhoop, verdriet, onverwerkte stress, uitputting, vernedering en teleurstelling.
Deze gevoelens – vaak herhaaldelijk en gedurende een langere periode ervaren – leiden tot een burn-out bij mensen, en in toenemende mate bij vrouwen.
Op het eerste gezicht zou de kijker de somberheid van hopeloosheid en duisternis in de kleuren van het schilderij kunnen waarnemen.
Maar wanneer men van onder naar boven kijkt, wordt een heldere horizon zichtbaar. Een teken van hoop, van genezing en van een pad naar een positieve toekomst!
Ik heb het schilderij van boven naar beneden gemaakt, tot in de diepte. Maar nadat ik het had voltooid, keek ik vanzelfsprekend weer omhoog!
-Hoor niets meer.
-Zie niets meer.
-Zeg niets meer.
Niets werkt meer!
De kleine, titelloze serie ‘draadtekeningen’ toont, in sterk vereenvoudigde vorm, lichaamshoudingen die gevoelens oproepen uit mijn eigen burn-out ervaring:
Van rechtopstaande houding tot fysieke ineenstorting!
Staat een bezoek aan Opgebrand deze zomer nog op je lijstje?
Dan is dit je laatste kans.
Nog t/m zondag 2 augustus is deze bijzondere tentoonstelling te zien.
Geef een reactie